چرند چرند چرند چرند چرند چرند چرند چرند چرند چرند چرند چرند چرند چرند چرند چرند چرند چرند چرند چرند چرند چرند چرند چرند چرند چرند چرند چرند چرند چرند چرند چرند چرند چرند چرند چرند چرند چرند چرند چرند چرند چرند چرند چرند چرند چرند چرند چرند چرند چرند چرند چرند چرند چرند چرند چرند چرند چرند چرند چرند چرند چرند چرند چرند چرند چرند چرند چرند چرند چرند چرند چرند چرند چرند چرند چرند چرند چرند چرند چرند چرند چرند چرند چرند چرند چرند چرند چرند چرند چرند چرند چرند چرند چرند چرند چرند چرند چرند چرند چرند چرند چرند چرند چرند چرند چرند چرند چرند چرند چرند چرند چرند چرند چرند چرند چرند چرند چرند چرند چرند چرند چرند چرند چرند چرند چرند چرند چرند چرند چرند چرند چرند چرند چرند چرند چرند چرند چرند چرند چرند چرند چرند چرند چرند چرند چرند چرند چرند چرند چرند چرند چرند چرند چرند چرند چرند چرند چرند چرند چرند چرند چرند چرند چرند چرند چرند چرند چرند چرند چرند چرند چرند چرند چرند چرند چرند چرند چرند چرند چرند
+ نوشته شده در سه شنبه بیست و یکم مهر 1388ساعت 9:36 توسط حسین
|
+ نوشته شده در سه شنبه بیست و هفتم مرداد 1388ساعت 22:45 توسط حسین
|
سلامت را نمی خواهند پاسخ گفت،
سرها در گریبان است .
کسی سر بر نیارد کرد پاسخ گفتن و دیدار یاران را .
نگه جز پیش پا را دید ، نتواند ،
که ره تاریک و لغزان است .
وگر دست محبت سوی کس یاری،
به اکراه آورد دست از بغل بیرون ،
که سرما سخت سوزان است .
نفس کز گرمگاه سینه می آید برون، ابری شود تاریک .
چو دیوار ایستد در پیش چشمانت .
نفس کاینست ، پس دیگر چه داری چشم ز چشم دوستان دور یا نردیک؟
مسیحای جوانمرد من! ای ترسای پیر پیرهن چرکین!
هوا بس ناجوانمردانه سردست ... آی ...
دمت گرم و سرت خوش باد !
سلامم را تو پاسخ گوی ، در بگشای !
منم من ، میهمان هر شبت ، لولیوَش مغموم .
منم من ، سنگ تیپا خورده رنجور .
منم ، دشنام پست آفرینش ، نغمه ناجور
نه از رومم، نه از زنگم ، همان بی رنگ بی رنگم .
بیا بگشای در ، بگشای، دلتنگم.
حریفا ! میزبانا! میهمان سال و ماهت پشت در چون موج می لرزد.
تگرگی نیست ، مرگی نیست .
صدائی گر شنیدی صحبت سرما و دندان است .
من امشب آمدستم وام بگذارم.
حسابت را کنار جام بگذارم .
چه می گوئی که بیگه شد ، سحر شد ، بامداد آمد ؟
فریبت می دهد بر آسمان این سرخی بعد از سحرگه نیست .
حریفا ! گوش سرما برده است این ، یادگار سیلی سرد زمستان است .
و قندیل سپهر تنگ میدان . مرده یا زنده ،
به تابوت ستبر ظلمت نه توی مرگ اندود ، پنهان است .
حریفا! رو چراغ باده را بفروز شب با روز یکسان است .
سلامت را نمیخواهند پاسخ گفت.
هوا دلگیر ، درها بسته ، سرها در گریبان ، دستها پنهان ، نفسها ابر ،
دلها خسته و غمگین ،
درختان اسکلتهای بلور آجین ،
زمین دلمرده ، سقف آسمان کوتاه ،
غبار آلوده ، مهر و ماه ،
زمستان است ...
+ نوشته شده در دوشنبه پانزدهم تیر 1388ساعت 17:12 توسط حسین
|
داد معشوقه به عاشق پيغام + نوشته شده در پنجشنبه یازدهم تیر 1388ساعت 22:3 توسط حسین
|
اشکم ولی به پای عزیزان چکیده ام
خارم ولی به سایه ی گل آرمیده ام
با یاد رنگ و بوی تو، ای نوبهار عشق
همچون بنفشه سر به گریبان کشیده ام
من جلوه ی شباب ندیدم به عمر خویش
از دیگران حدیث جوانی شنیده ام
از جام عافیت می نابی نخورده ام
وز شاخ آرزو گل عیشی نچیده ام
موی سپید را فلکم رایگان نداد
این رشته را به نقد جوانی خریده ام
ای سرو پای بسته! به آزادگی مناز
آزاده من که از همه عالم بریده ام
گر میگریزم از نظر مردمان"رهی"
عیبم نکن که آهوی مردم ندیده ام
+ نوشته شده در پنجشنبه یازدهم تیر 1388ساعت 20:41 توسط حسین
|
محتسب مستی به ره دید و گربانش گرفت
مست گفت ای دوست، این پیراهن است، افسار
نیست
گفت: مستی، زان سبب افتان و خیزان می
روی
گفت: جرم راه رفتن نیست، ره هموار نیست
گفت: می باید ترا تا خانه ی قاضی برم
گفت: رو صبح آی، قاضی نیمه شب بیدار
نیست
گفت: نزدیک است والی را سرای، آنجا شویم
گفت: والی از کجا در خانه ی خمار نیست؟
گفت تا داروغه را گوییم، در مسجد بخواب
گفت: مسجد خوابگاه مردم بدکار نیست
گفت: دیناری بده پنهان و خود را وارهان
گفت: کار شرع، کار درهم و دینار نیست
گفت: از بهر غرامت جامه ات بیرون کنم
گفت: پوسیده ست، جز نقشی ز پود و تار
نیست
گفت: آگه نیستی کز سر درافتادت کلاه
گفت: در سر عقل باید، بی کلاهی عار نیست
گفت: می بسیار خوردی، زآن چنین بیخود
شدی
گفت: ای بیهوده گو حرف کم و بسیار نیست
گفت: باید حد زند هشیار مردم مست را
گفت: هشیاری بیار، اینجا کسی هشیار نیست
+ نوشته شده در پنجشنبه یازدهم تیر 1388ساعت 20:36 توسط حسین
|
باز باران با ترانه با گوهرهاي فراوان مي خورد بر بام خانه يادم آرد روز باران گردش يك روز دیرین خوب و شیرین توي جنگل هاي گيلان كودكي ده ساله بودم شاد و خرم نرمو نازك چست و چابك با دو پاي كودكانه مي دويدم همچو آهو مي پريدم ازلب جوي دور ميگشتم ز خانه مي شنيدم از پرنده داستان هاي نهاني از لب باد وزنده رازهاي زندگاني بس گوارا بود باران وه چه زيبا بود باران مي شنيدم اندر اين گوهر فشاني رازهاي جاوداني , پندهاي آسماني بشنو از من كودك من پيش چشم مرد فردا زندگاني خواه تيره خواه روشن هست زيبا, هست زيبا, هست زيبا شعر از : زنده ياد مجد الدین میرفخرایی ملقب به گلچین
گیلان
+ نوشته شده در سه شنبه نهم تیر 1388ساعت 14:5 توسط حسین
|
خوشا به حالت ای روستایی چه شاد و خرم ،چه با صفایی
در شهر ما نیست جز داد و فریاد خوشا به حالت که هستی آزاد
در شهر ما نیست جز دود ماشین دلم گرفته از آن و از این
ای کاش من هم پرنده بودم با شادمانی پر می گشودم
می رفتم از شهر به روستایی آنجا که دارد آب و هوایی
+ نوشته شده در دوشنبه هشتم تیر 1388ساعت 17:57 توسط حسین
|
